Voor ik begin, moet ik eerst bekennen, dat ik niet echt een spelletjesmens ben.
Maar ik laat me niet kennen, hoor, als me gevraagd wordt mee te doen, zeg ik niet "nee"
In de gang staat ons spelletjeskastje, een kastje uit het huis van m'n schoonouders.
Het past precies op die plek, zie je wel.
Vroeger thuis speelden we regelmatig "Mens erger je niet", kwartet, dammen (wolf en schapen)
Was leuk, zolang alle spelers maar sportief meededen.
Met onze eigen jongens speelden we de spelletjes, die ze voor hun verjaardag kregen, maar eigenlijk duurde dat nooit zo lang: lego was interessanter... (en voor mezelf m'n boeken 😏)
In hun verkeringstijd speelden we vaak "Uno", of we haalden de sjoelbak tevoorschijn.
Weet je waarom?
Hier bedenk je niet zo snel eigen regeltjes (kleindochters hebben daar een handje van en dat eindigt dan weer met ruzie)
Hier bedenk je niet zo snel eigen regeltjes (kleindochters hebben daar een handje van en dat eindigt dan weer met ruzie)
Tegenwoordig doen we bijna geen spelletjes meer, we puzzelen, maar dat is geen spel, toch?
Maar er ìs een spel dat ik heel leuk blijf vinden en dat is Cluedo, dit spel heeft mijn zoon en daar speelde ik het verschillende keren.
Dat spel staat nu ook op mijn verlanglijstje en ik kijk steeds of het in de Kringloop binnen komt!
Maar ik heb het spel nog niet, daarom:


