Weer een bibliotheekboek

Het volgende boek van de boeken over de bibliotheek heb ik gelezen.
Deze keer over een heel bijzondere bibliotheek, in Auschwitz blok 31, zijn zo'n 500 kinderen gehuisvest, samen met een aantal gevangenen, die dienstdoen als adviseur.                                      
Daar, in blok 31, is een schooltje opgezet en er is zelfs een bibliotheek.
Dit mag niet, onderwijs en dus ook boeken zijn streng verboden, en toch....
De bibliothecaresse is niet een volwassen vrouw, nee, een dapper meisje van 14 jaar beheert de boeken.
Die boeken, ze staan niet in mooie kasten keurig gerangschikt.
Nee er zijn acht fysieke boeken en ook een stuk of wat levende boeken.
De laatsten zijn mensen, die verhalen vertellen.
Geschiedenis of sprookjes.
Voor het "vervoer" heeft Dita (de bibliothecaresse) een oplossing gevonden: er zijn zakken in haar kleding gemaakt, aan de binnenkant. 
Aan het eind van de dag verstopt ze de boeken onder de vloer in de kamer van een van de "adviseurs" 

Op de achterzijde van het boek staat: "Een ontroerend verhaal over moed, hoop en de kracht van boeken".
De schrijver is Antonio Iturbe, (vertaling is gedaan door Joke Mayer) en hij baseerde dit boek op de vele gesprekken die hij voerde met Auschwitz-overleefster Dita Dorachova.
Het is fictie, gebaseerd op bestaand feitenmateriaal.

Dit boek vertelt ook het lijden, de ellende, de gruwelen en het sadisme dat in het kamp plaats vond.
Bewust laat ik dit hier weg, omdat de boeken die ik deze maand lees, over de bibliotheek gaan.