Geen les meer...

Ondanks alles heb ik wel gelezen hoor, maar niet de boeken die ik gepland had:
'k Las Schoolidyllen (toen) en Achtste groepers huilen niet (nu)
En ik wilde weer zo'n tweetal : "De Gelukkige klas" van Theo Thijssen (toen) en Meester Bart (nu), maar dat komt later nog wel.

Wat ik wèl las was "Geen les meer", geschreven door Marcel de Jong.
Toen ik begon met lezen, dacht ik wat ìs dit en wat moet ik hiermee, het gaat over een ROC en dan in zijn geheel, dus zowel onderwijs als bestuurlijk (beetje bedrijf?).
Maar gaandeweg kwam er herkenning... (enne het leek me eerst een karikatuur.)

De hoofdpersoon in het boek is een onderwijsman die gaat voor loyaliteit en vakbekwaamheid.
Onderwijsvernieuwing wordt ingevoerd en ook hij moet er in meegaan, of hij nu wil of niet.
Verbijsterd volgt hij alles wat gebeurt en hij ziet de gevolgen, het loopt gigantisch mis.
De tragiek van het moderne onderwijs, waarin managementtaal de boventoon voert...
Met alle goede bedoelingen ontstaat er een onverschilligheid, die het niemand lukt om te buigen.
Neutraal blijven en eigen weg volgen is niet mogelijk.

Uiteindelijk geeft hij duidelijk aan, waar hij voor staat en dat wordt hem niet in dank afgenomen.