Onverwachte missie

Zei ik vorige week dat de tijd vliegt en dat de week om was voor ik het wist, ook deze week is al weer zo goed als om...
En echt: er waren twee blogs in de maak, nou dat staan ze dus nog 😉
De een zou over een wandeling met als challenge "Zeven bloemen in het bos" gaan, nou die wandeling moet ik nog gaan uitvoeren en de andere, die was eigenlijk een weekje te vroeg.
Niks te laat dus, de maand is nog niet om en het zou gaan over de door mij gelezen boeken in mei.

Wat deze week ineens gebeurde, was dat ik met een mevrouw, ze is lid van dezelfde kerk als ik, mee ging naar het ziekenhuis.
Ik zei "ja" tegen de coördinator die me belde, maar vanbinnen riep ik NEE!

Het is al weer een aantal jaren geleden dat ik met mijn/onze ouders regelmatig artsen in het ziekenhuis bezocht en na het overlijden van mijn vader niet meer.
Dus ik vond dit heel spannend.
Zowel het idee van "gaat het wel goed" en het toch wel in de privacy van mevrouw komen( dementerend), als ook het weer daar zijn.

Het was een beetje een "terug in de tijd" beleving en eigenlijk kwam het heftiger binnen dan ik verwacht had.
Je doet dezelfde handelingen..., bespreekt dezelfde dingen (en dit was alleen nog maar de dermatoloog, niet eens de cardioloog)

www'tje pinterest

Maar: ik ben achteraf wel blij dat ik het gedaan heb.
En mevrouw? eindeloos herhalen van vragen en opmerkingen.
Wat genoot ze van alles om ons heen op de heen en terug reis.