In 1973 ongeveer, deed ik weer een maand vakantiewerk.
Intussen zat ik op de "Kleuterkweek" in Utrecht en met een klasgenote ging ik werken in Soest.
In het Zonnehuis, een tehuis voor kinderen, verschillende met syndroom van Down en/of andere beperkingen, in de leeftijd van 0 tot 20 jaar.
Heel frustrerend: Ik kan het nergens terug vinden op internet... alsof het nooit bestaan heeft.
Het enige wat ik bedenken kan, is dat het overgegaan is in 's Heeren loo.
Intussen zat ik op de "Kleuterkweek" in Utrecht en met een klasgenote ging ik werken in Soest.
In het Zonnehuis, een tehuis voor kinderen, verschillende met syndroom van Down en/of andere beperkingen, in de leeftijd van 0 tot 20 jaar.
Heel frustrerend: Ik kan het nergens terug vinden op internet... alsof het nooit bestaan heeft.
Het enige wat ik bedenken kan, is dat het overgegaan is in 's Heeren loo.
Op mijn brommertje tufte ik elke dag van Kootwijkerbroek naar Soest en weer terug.
De dag begon met het klaarmaken van het ontbijt en terwijl dat stond te "prutten" haalden we de kinderen uit bed, kleedden ze aan en we gingen aan tafel.
Broodpap (had ik daar voor nog nooit van gehoord) ik vond het maar niks, maar ja smaken verschillen.
Broodpap (had ik daar voor nog nooit van gehoord) ik vond het maar niks, maar ja smaken verschillen.
 |
| plaatje is van HIER |
Kortom een gewoon dagje met alles er op en er aan, middagdut, eten, leerspelletjes, douchen en naar bed.
En tussendoor natuurlijk de was... en niet te vergeten keuken en douche schoonmaken,
Leuk werk, ik voelde me een beetje "moeder"
 |
| plaatje van HIER |
Ook draaide ik twee keer een avonddienst.
Zodra de kinderen sliepen, was het tijd om de was op te vouwen, kapotte spullen verstellen en later op de avond langs de bedden gaan en de kleinsten te laten plassen.
Zie je, net als in een gezin.
Maar de tweede avonddienst vergeet ik nooit: de nachtdienst kwam niet opdagen en daar zit je dan, zonder mobieltje... na een paar uur toch maar de directrice opgeroepen en die regelde een en ander.
En ik?
'k Mocht niet naar huis, maar moest in de logeerkamer slapen die nacht (of wat daar nog van over was 😉)
Maar ook hier leerde ik veel.
Zie je, net als in een gezin.
Maar de tweede avonddienst vergeet ik nooit: de nachtdienst kwam niet opdagen en daar zit je dan, zonder mobieltje... na een paar uur toch maar de directrice opgeroepen en die regelde een en ander.
En ik?
'k Mocht niet naar huis, maar moest in de logeerkamer slapen die nacht (of wat daar nog van over was 😉)
Maar ook hier leerde ik veel.
Er was wel een Zonnehuis bij Bosch en Duin... was dat het? Leuke herinnering
BeantwoordenVerwijderenNee dat was het niet, maar inderdaad leuk en weer een ervaring rijker.
VerwijderenEr was ook een Zonnehuis in Hilversum
BeantwoordenVerwijderenHet Zonnehuis voorheen Zonnegloren in Soest is in 2000 gesloopt
BeantwoordenVerwijderenDie zag ik ook, maar is dat was speciaal voor mensen met tbc
VerwijderenZonnegloren vind ik ook, voor tbc. Dus dat lijkt me het niet te zijn. Maar leuke herinneringen, lijkt me best moeilijk werk voor vakantiewerk.
BeantwoordenVerwijderenHet was inderdaad best pittig. 't Was een kleine groep, maar allerlei beperkingen, zowel lichamelijk als verstandelijk.
VerwijderenWat een geweldige vakantiejob!
BeantwoordenVerwijderenEen hele ervaring, was het. Er kwam praktisch nooit iemand op bezoek.
VerwijderenSommige kinderen overleefden een abortus... dat maakte wel indruk op mij.
Wat goed dat je zo’n fijn vacantiewerk had .Knap hoor!
BeantwoordenVerwijderenHet was mooi om te doen èn ik leerde er van.
Verwijderen's Heeren loo, als je daar op googelt kun je wel lezen dat het nog steeds een instelling is voor...!
BeantwoordenVerwijderenMisschien kun je er een mailtje aan spenderen als je het zou willen weten?
Ja dat klopt en daarom denk ik ook dat het Zonnehuis daarin is opgegaan, tenslotte werden deze kinderen volwassen en was er meer expertise nodig.
VerwijderenZoals ik het nu achteraf zie was het echt een gezinsvervangend tehuis.